We will remember them

Ik ben geboren en getogen in Dronten en daarom bekend met de “dodenherdenking” in Dronten, maar dan wel “slechts als bezoeker” het monument op het plein is dan ook voor mij onlosmakelijk met Dronten verbonden.

Deze keer was ik echter één van de genodigden. Samen met Guido, onze fractie assistent, vertegenwoordigden wij de VVD Dronten, en melden wij ons keurig op tijd in de Meerpaal voor de broodmaaltijd.

Ik weet dat er verschillende disciplines zijn in land-, luchtmacht en marine, maar dat daar ook zoveel verschillende uniformen bij hoorden, dat wist ik niet. Of liever gezegd, het is me nooit opgevallen, maar mooi is het wel.

Na het eten gingen alle genodigden naar de kerk. Daar was de herdenkingsbijeenkomst, deels in het Nederlands en deels in het Engels. De eerlijkheid gebied me te zeggen, dat ik in eerste instantie meer onder de indruk was van de muziek. Het koor, Fox Flevium,  zong mooi, maar de jonge mensen die daar toch maar voor een onbekend publiek speelden, die maakten een diepe indruk op me!

Het Vaandel werd binnengedragen door een Airgunner, behulpzame mensen van de organisatie wilden hem helpen. Helpen om het Vaandel omhoog te houden, kordaat weigerde hij die hulp. De eer en de trots die hij uitstraalde was bijna voelbaar. Wankel en breekbaar bracht hij de vlag naar voren in de kerk. Een vlag, een Vaandel van de diverse divisies, nog zoiets; ik weet dat ze er zijn, maar ook dit was me nooit opgevallen.

De dienst ging snel voorbij en de afwisseling van tekst en muziek, van taal en personen maakten dat, voordat ik het wist, dit gedeelte ook weer voorbij was. Buiten onder de toren verzamelden we ons. Samen met een aantal raadsleden en een afvaardiging van de moslimgemeenschap liep ik naar het plein. Gewoon; dat normaliter grote lege plein, waar we allemaal zo mee bezig zijn. Vandaag was het echter heel vol!

Voor ons liepen militairen en achter ons ook een gezelschap oudere heren prachtig geüniformeerd. Toen we het plein daadwerkelijk opliepen klonk applaus, zeker niet voor ons, maar voor hen die voor onze vrijheid vochten en vechten, maar ik kan je verzekeren, het was een kippenvelmoment!

The last post, de prachtige bloemen, de eervolle taak van veel mensen om bloemen bij het monument te leggen, de muziek, en zelfs de fly by van de vliegtuigen, het maakte een diepe indruk op me, maar toch die ene  Airgunner met zijn Vaandel. Het Vaandel wat hij met zoveel respect behandelde, de trots waarmee hij naar voren liep…. Ik ben er nog even stil van.

Dit was dus een herdenkingsbijeenkomst waarvan ik wist hoe het zou werken, ik wist wat er allemaal gebeurde, al die jaren. Dit jaar maakte ik er een heel klein beetje deel van uit, en het was mooi!

Zo is het met veel zaken, we weten dat het er is, maar maak je er deel van uit, dan kan het zo anders zijn, zo anders voelen. Indrukwekkend!

8 januari was ik ook op het plein. We stonden toen stil bij de laffe aanslag op Charlie Hebdo in Parijs. Ook dat moment realiseerde ik me dat vrijheid dus niet vanzelfsprekend is, net als vandaag maandag 4 mei…..

Vrede en vrijheid, we weten dat het niet vanzelfsprekend is, reden temeer om daar bij stil te staan! De organisatie, en dus ook alle vrijwilligers,  wil ik grote complimenten maken, en heel veel wijsheid wensen voor de jaren die volgen. Vooral als er geen Airgunners meer aanwezig kunnen zijn, we mogen niet vergeten!

Zoals de tekst van de liturgie:

Memorial Service, 4 mei 2015WE WILL REMEMBER THEM